Archiwa tagu: jesień

Naked

O dziewczynce, która nie chce chłopca.

Pisałam o kobietach.
Swoich, nieswoich, obcych, moich, byłych, niedoszłych, młodszych….
Brunetkach (bo mam słabość), blondynkach, rudych, szatynkach…

Nie pisałam dawno o mężczyznach,a wiele z Was zadaje mi pytania, czemu, skoro jestem biseksualna, o nich nie piszę.Odpowiedź jest aż nazbyt prosta. Moje życie z testosteronem mogłabym nazwać trzema tematami : Byli, niedoszli, koledzy, a cała reszta to tło. Dzisiaj sięgnę do worka z napisem byli i opiszę sytuację dla mnie bardzo świeżą.

Usiądź wygodnie.

___

Sto dziewięćdziesiąt centymetrów zamknięte w brunecie z dużymi dłońmi i ciekawym spojrzeniem. Nie chudym, dobrze zbudowanym, ale bez wyraźnej linii mięśni.

P.pomimo braku sześciopaku na brzuchu zawsze miał powodzenie u kobiet. Dziewczyny zaraz po grach były jego ulubionym zajęciem, wręcz pasją tak jak dla poniektórych sport czy gotowanie. Traktował je z osobliwą wyjątkowością jak przystało na wrażliwego misia w opakowaniu łamacza serc,ale wstrętnym kłamstwem byłoby napisanie,że z każdą niewiastą spędził więcej niż kilka randek. Wyjątki jego długiego dystansu stosowane były tylko wtedy gdy się zakochał, resztę na starcie można przypisać lekką ręką jako romans…

Odzew po pół roku celibatu od siebie: 20 czerwca „Przyjedź do mnie, jestem sam Kociaku”-brak reakcji. 15 lipca „Wiesz gdzie teraz jestem ? W miejscu w którym i Ty powinnaś być ze mną. W łóżku.”- brak reakcji.
Sierpień, kolejny wspólny ranek u boku mojej źródła mej miłości i nowych czterech łap w mieszkaniu. Charakterystyczny dźwięk inicjujący przyjście nowej wiadomości na facebook’u . Oczywiście Pan P. ” Co słychać u mojej ulubionej koleżanki ? Nie chce Cię zadręczać, ale może miałabyś ochotę spotkać się i opowiedzieć co u Ciebie, odpisz i życzę udanego tygodnia Zołzo”. Nie myśląc zbyt długo nad odpowiedzią, mówię swojej Malince o propozycji byłego, o którym słyszała wiele złego i dobrego. Królowa rzucania ukrytych aluzji o zazdrości nieprzychylnie patrzy na moje zachcianki, ale po dłużej rozmowie sugeruje bym zrobiła to co uważam za słuszne.

Więc zrobiłam.
Umówiliśmy się.

Przyjechałam autobusem, a P. wyszedł po mnie na przystanek. Był upał, gorąc. Miałam na sobie krótkie szorty, białą przewiewną koszulę i dołożyłam eleganckie klapki. Słowo eleganckie wstawiłam nie przypadkiem gdyż poruszanie się po centrum w sportowych japonkach jest dla mnie wielkim faux-pas ,podobnie jak jechanie roznegliżowaną w metrze. Do swojego stroju dziennego w wielkim mieście mam wyodrębnione zasady,których się trzymam od nastoletnich lat.
Wychodzę z autobusu, podnosząc lekko aviatory z nosa by w żarze słońca dostrzec większa posturę przyglądającą mi się z błogim uśmiechem. Jest i on. Przytył, ale i zmężniał. Nie widzieliśmy się ponad dwa lata, a on nadal podobnie pachnie.

-O. ślicznie wyglądasz -powiedział obejmując mnie mocniej. Zawsze to robił na przywitanie.
-P. skłamałabym odpowiadając,że Ty również,ale jest dobrze. Prawie dorównujesz mi…
-Tęskniłem za tymi słowami, bardzo ! Sarkastyczna żmijo….Uśmiechnął się szeroko, a ja w oczach miałam iskierki dumy. Bycie sobą przysparza mi dużo radości.
-Idziemy do mnie ?-zapytał, a na mojej twarzy namalowała się zdziwienie.
-Nie P., idziemy na spacer, czasy chodzenia do Ciebie myślę,że się skończyły.
Objął mnie ponownie ,uprzednio śmiejąc się w głos. Zmieszał się, ale nie dawał tego po sobie poznać.
-Milagro źle mnie zrozumiałaś ! Kupiłem ciasto.
Jest moja Babcia, która Cie bardzo lubi , myślę,że z wzajemnością. Chodźmy na chwilę do mnie, a potem pójdziemy na spacer.Zgoda?
Poszliśmy. Jego Mama jak zwykle serdecznie przywitała mnie, a Babcia rzuciła miłe słowa. Usiedliśmy w jego pokoju. Nie podobało mi się to i chciałam jak najszybciej wyjść. Czułam się zbyt intymnie, nieswojo. Co rusz, patrząc się na inny przedmiot, do moich myśli przeciskały się wspomnienia drące teraźniejszość.
Nie wytrzymałam. Wstałam, wzięłam torebkę do ręki i skierowałam się do wyjścia. Otwierając drzwi wpadałam na P.
-A Pani gdzie się wybiera?-zaskoczył mnie. Powiedziałam mu prawdę,a jemu ona bardzo przypadła do gustu. Skierował mnie z powrotem do środka, zapraszając bym usiadła na łóżku.

Mówił, opowiadał, ciągle mówił. Robił czasem przerwę na to by usłyszeć co u mnie, ale gdy tylko otwierałam usta kwitował „Nie muszę Ciebie słuchać by wiedzieć,że się zmieniłaś. Wystarczy na Ciebie spojrzeć Pani Makler” i tak zakańczała się moja wypowiedź. Niepozornie podczas opowiadań przysuwał się do mnie. Widząc to, ja odsuwałam się od niego. Zabawa w kotka i myszkę ciągnęła się dosyć długo. P. liczył na coś czego otrzymać nie mógł, a mi tylko ciśnienie skakało na tyle bym robiła się co raz bardziej nerwowa.

Zadzwonił telefon. Wstałam z łóżka i przeczytałam na ekranie tylko dwa słowa „Tatuś K…..k”. Tylko nie w tym momencie !- pomyślałam. On i Mama mają wyjątkową zdolność do dzwonienia w nieodpowiednim momencie.
Odłączyłam połączenie, odwróciłam się i zobaczyłam P. bez koszulki -Co ty kur%a robisz ? - krzyknęłam . Objął mnie jak dziecko pod pachami i kierował swoje ręce do góry, po to by zdjąć mi koszule. Odepchnęłam go, a on nadal parł. Zrobiłam to samo jeszcze raz, tyle, że dwa razy mocniej. Zamilkł nic nie mówiąc. A ja już nic nie mogąc zatrzymać, wybuchłam.

-Posłuchaj mnie napalony samcu ! Jeszcze raz złapiesz mnie w ten sposób i zaczniesz napierać na cokolwiek, a moja ręka wyląduje na twojej szczęce. P. do jasnej cholery, czy Ty nie rozumiesz,że jestem zajęta? Że nareszcie mam kogoś na kim mi zależy? Co Ci odbija ? -  krzyknęłam. Jestem pewna ,że jego rodzina słyszała przynajmniej połowę mych słów.
-O. przestań krzyczeć, przestań. Ja chcę tylko się przytulić, nie mogę?
-Nie, nie możesz….Wychodzę.
-Zostań - dodał.
-Nie mam dla kogo.
-Zawsze odchodzisz.
-Dla wybranych wracam – zaczęła męczyć mnie ta wymiana zdań.
-Ona jest wybraną?
-Na litość boską, nie wiem!

Kiwnął głową niepewnie aprobując zrozumienie. Założył t-shirt, odsunął się ode mnie. W pokoju zapanowała niezręczna cisza, którą musiałam przerwać:
-Ech… Nie wiem czy będę z Nią tydzień czy dwa. Nie mam pewności czy jest osobą której mogę zaufać, która nie okaże się błędną inwestycją za którą będę płacić miesiącami, latami…ale chce tego….chce ponieść to ryzyko. Nie mogę spieprzyć tego,bo mój były przywitał mnie z otwartymi rękoma. Jestem dużą dziewczynką, a nie rozwydrzoną dziewuchą. To mnie rozróżnia, bo wiem czego chce,a czego nie.

Ufa mi, a ja nie mogę jej tego zrobić, muszę ją chronić. 

Przetarł twarz rękami, a ja myślami byłam między jej ramionami. Miałam niesamowitą potrzebę przytulenia jej. 
Odparł od niechcenia i trochę z grzeczności :
-Mam nadzieję,że będziesz ją chroniła równie dobrze jak swoją poprzedniczkę….

Czuły punkt.

-Będę bardziej…-pomyślałam.

Proszę zostań na dłużej.

Siedzi przodem na mnie. Przechyla lekko głowę i się dziewczęco uśmiecha. Nie wiem co mówi,ale na pewno coś mówi,bo rusza ustami. Nie zbyt dużymi ustami. Wąskimi,ale ładnymi. Mówi i mówi…jak na kobietę zresztą przystało. A jak przystało na mnie jednym uchem słucham ,a drugim jestem gdzie indziej. Jesień zajrzała nam wszystkim do domów i godziny wieczorne stają się takie mozolne. Ciągną się, a jednocześnie szybko upływają….Motywują do działań, ale też zachęcają do błogiego lenistwa przed telewizorem pod kocykiem. Lubię ten okres.  Wtedy mam więcej powodów by zostać w domu tych obowiązkowych i nie obowiązkowych…. Jesienią aktywność fizyczna przenosi się na siłownie ewentualnie do łóżka ;>…wszystko zmienia bieg na powolniejszy. ..i to ma sens.

 

 

-No Milagro słuchasz mnie czy nie…powiedz czy moje wyznanie zmieniło coś między nami?

To jest ten moment w którym chyba wypadało finalnie przerwać Starszej Brunetce monolog i przeistoczyć go w dialog.-Ech…Prosiłaś mnie by było tak samo między nami. Ja się trochę znam na tych „relacjach” i wiem,że najlepiej gdybyśmy zachowywały się naturalnie.

-Mhm.-odpowiada niepewnie. Po chwili dodaje -Ale obiecaj ,że nie uciekniesz! 

-Piękna, ja naprawdę nie wiem skąd się wzięło u was wszystkich uprzedzenie,że ja uciekam od związku. Teraz go nie potrzebuje,ale…Zdjęłam ją z siebie, rozpuściłam włosy z gumki i wstałam.

-Ale? -wstała za mną.

-Ale ja każdą swoją relacje budowałam na pewnym fundamencie. Żebym w cokolwiek weszła muszę mieć pewność i przede wszystkim te chęci. Nic na siłę. 

Nastaje cisza. Stoi niepewnie przede mną obserwując mnie ,jak przeglądam się w lustrze. Widzę,że przymierza się,żeby coś wygłosić, ale nie wie od czego zacząć. ..oczy jej szklane. Trafiła wrażliwa na twardą sztukę. Nie mogę pozwolić by się rozkleiła….

-Maleństwo pewnie chcesz mnie zapytać czy czuję do Ciebie tylko pożądanie ?-sugeruje….

-Tak Milagro, bo ja tyle lat czekałam na właściwą osobę, a zresztą…Nie ważne. Nie wiem co chce już sama. Nie potrzebnie to mówiłam. Te dwa słowa zmienią teraz wszystko.Może zepsują, może nie. Ja nie wiem..-odpowiada prawie płacząc.

-Uspokój się i zaufaj mi. Anka czuję do Ciebie tylko pożądanie plus jakieś może lekkie przywiązanie. To nie jest nic stabilnego. Nie jest. Ale jednocześnie obiecałam Ci , w Twojej Hondzie pamiętasz? Tydzień temu? -mówię szybko podniesionym tonem by dotarły do niej moje słowa.-Obiecałam Ci,że postaram się trochę zaangażować i jeżeli nam wyjdzie to będę szczęśliwa, a jeżeli nie damy temu spokój. I nie zmieniłam zdania. Spójrz ile razy chciałam zakańczać to..a wciąż daje szanse.

-I to jesteś cała Ty kochana. Zimna,ale taka kochana Milagro. Dziękuje i proszę zostań na dłużej.

 

Ankę już poznaliście w innych moich wpisach. Ona próbowała mnie uwieść na krótkim wypadzie i zaciągnąć do łóżka. Bez skutku. Po tym wszystkim ja wymyłam to z pamięci i dałam jej czystą kartkę.To bardzo dobra kobieta, atrakcyjna,wrażliwa i przepełniona gdzieś marzeniami, które poniekąd ja spełniłam.Dlatego mi zaufała, dlatego poczuła to co poczuć nie chciała. Ona jest  świetnym przykładem jak nie warto odkładać czegokolwiek na później, bo „później” może nie przyjść. 5 lat reperowała swoje życie po nie udanym w związku. W tym okresie skończyła 30-ści lat, zmieniła miejsce zamieszkania, zakupiła auto, Ktoś by pomyślał,że jest to postęp, bo przecież nie od pstryknięcia palcem ma się własny kąt. Tak to prawda. Jednak wszystkie te „ważne” zakupy były bez wyrazu,otoczki  emocji, jakichkolwiek zmian. Zakupiła mieszkanie bo była okazja….zmieniła auto,bo wypadałoby w końcu zacząć jeździć. I tak , coś co mogło być dla niej ważne stało się nie ważne. Nie było przy niej kogokolwiek kto by podzielił tą radość. Więc młody człowieczku, latający liściu -jeżeli chcesz kochać to kochaj teraz. Jeżeli chcesz śpiewać to włącz muzykę w tym momencie. Jeżeli chcesz tańczyć to tańcz. Jeżeli nie masz nikogo to poszukaj. No właśnie jeżeli… U mnie nie ma tego jeżeli. I nie będzie.  ”Nie mogłaś powiedzieć jej na początku,że Ty nie chcesz związku” -pytają się wszyscy. Powiedziałam i dodałam przy tym „Wiesz..ja jak wchodzę do czyjegoś życia to zostaję na dłużej”. Paradoks w tym ,że jej się to najbardziej spodobało.

I znów spotkaliśmy się nad tą przepaścią pragnień.